Sinds de jaren zestig van de 20e eeuw was Nederland een immigratieland. Kort na de eeuwwisseling is het beeld veranderd. De emigratie nam fors toe, terwijl tegelijk de immigratie terugliep.

In de jaren vijftig van de vorige eeuw had zich voor het laatst een emigratiegolf voorgedaan. Toen vertrokken veel Nederlanders naar landen als Australië, Nieuw-Zeeland, Canada en de Verenigde Staten. Uit angst voor overbevolking en werkloosheid stimuleerde de overheid destijds emigratie. Nu is de situatie anders. Een groot deel van de emigranten bestaat uit niet-westerse allochtonen. Ook het aantal Nederlanders dat naar een ander land emigreert, is toegenomen. Dit is opmerkelijk omdat er in tegenstelling tot vijftig jaar geleden nu geen sprake is van een doelbewust emigratiebeleid.